Hij is ‘Ala ad-Din ibn al-Hasan bin Ibrahim bin Dawud bin Sulayman bin al-‘Attār ad-Dimashqi ash-Shafi’i. Hij werd geboren in Damascus (Syrië) op de dag van ‘Id al-Fitr (het feest van het verbreken van de vasten in de maand Ramadan) in het jaar 654 van de Hijrah (1256 AD). Zijn vader verkocht parfum, vandaar zijn naam al-‘Attār. Hij begon op vroege leeftijd met zijn studie en hij was slechts vijftien jaar toen hij de Edele Koran memoriseerde. Hij nam (beter gezegd: studeerde onder) diverse nuttige wetenschappen van de grote imam an-Nawawi rahmatullahi ‘alayhi. Hij was de belangrijkste student van imam an-Nawawi en werd ook wel de kleine an-Nawawi, an-Nawawi nummer 2, de junior an-Nawawi of ‘mukhtasar’ an-Nawawi genoemd. Hij was één van de meest geliefde mensen bij imam an-Nawawi en vice versa. Via hem worden de meeste boeken van imam an-Nawawi overgeleverd, zie bijvoorbeeld Kitab al-Adkhar waarin in het begin te lezen is dat hij het boek voorlas aan imam an-Nawawi. Aan hem werd de afronding van Sharh al-Muhadhdhab toevertrouwd indien imam an-Nawawi zou overlijden. Hij verzamelde en bundelde ook de fatāwa van imam an-Nawawi.

Ibn al-‘Attar was één van de vele zgn. Ashab al-Wujuh van de Shafi’i school, de geleerden van de Shafi’i school na imam ash-Shafi’i rahmatullahi ‘alayhi. Naast imam an-Nawawi studeerde hij ook onder Ibn ‘Abd ad-Dā’im, Ibn Abi al-Yusr en Ibn Abi al-Khayr en anderen.[1]

Zijn leven

Ibn al-‘Attār heeft zijn hele leven toegewijd aan ijtihād en kennis vergaren. Zijn gedachtegoed is grotendeels gevormd door de grote ‘ulama van Damascus en vanwege diezelfde redenen (hierboven genoemd) reisde hij naar veel islamitische plaatsen zoals Mekka al-Mukarramah, Medina al-Munawwarah, Bayt al-Maqdis (Jeruzalem), Nablus en Cairo en ten zuiden van deze landen heeft hij ook de ‘ulama Jemen bezocht en veel bij/van hun geleerd. Later maakte hij van Damascus zijn hoofdverblijf, alwaar zijn huis als school fungeerde voor studenten die van zijn brede kennis gebruik wilden maken, zoals de later bekende ‘ulama: az-Zamlakani, Ibn al-Fakhr, Abu al-Majd as-Sayrafi en al-Barazali en anderen.

Zijn boeken

Hij schreef vele boeken en studies, waaronder:

- Tuhfat at-Talibin Tarjamat ash-shaykh Muhyi ad-Din (Dit is de biografie van imam an-Nawawi)[2] [3]

- al-Manthurat wa ‘Uyun al-Masa’il al-Muhimmat li-Nawawi Ratib ‘ala Abwab

- Majlis fi Ziyarati’l-Qubur wa Ahkam al-Maqbul minha wa’l-Mahdur Mukhtasar an-Nasihah li Ahli’l-Hadith[4]

- Adab al-Khatib

- Al-‘Uddah fi Sharh al-‘Umdah / Ihkām Sharh ‘Umdat ul-Ahkām

- Al-‘Itiqad al-Khalis min ash-Shakk wa’l-Intiqad (Een boek over ‘aqidah)

- Al-Wathā’iq al-Majmu’ah

- Fadl ul-Jihād

- Hukm al-Ihtikār ‘inda Ghalā al-Is’ār

- Risālah fi Ahkām al-Mawti wa Ghaslihim

Hij overleed op de eerste van Dhi’l-Hijjah in het jaar 724 (1324 AD) van de Hijrah. Men verrichtte het dodengebed (salāt ul-janazah) voor hem in de Grote ‘Ummayyaden Moskee. Hij werd begraven in een speciaal stuk grond aan de voet van de (gewijde) berg Qāsīyûn te Damascus.

Moge Allah genade hebben met zijn ziel en laat ons profiteren van zijn kennis.

Bronnen

- Arabische Wikipedia

Noot: dit artikel is hoofdzakelijk gebaseerd op Wikipedia, er kunnen echter fouten in staan! Ik sta niet voor volledige de betrouwbaarheid van deze bron in.

- Al-Meshkat

- Maktabah Shamela

Geschreven en vertaald door: Harun

Mijn vraag is: Imam al-Shafi’i zei: “Na Allah’s boek, is Malik’s Muwatta het meest authentieke boek op aarde.” Indien het citaat de indruk wekt dat de Muwatta alle authentieke ahadith bevat, hetgeen imam al-Shafi’i bevestigt, waarom volgde imam al-Shafi’i niet die ahadith en fiqh dan niet?

Land: Pakistan

Antwoord:

Wa alaykum salam wa rahmatuLlahi wa barakatuHu,

Er wordt overgeleverd in Razi’s al-Jarh wa al-Ta’dil vol. 1, pag. 12, op het gezag van Yunus b. ‘Abd al-‘Ala, in Dhahabi’s Tadhkirat al-Huffaz vol. 1, pag. 154, en zijn Siyar vol. 8, pag. 111, in Asbahani’s Hilyah vol. 6, pag. 329, op het gezag van Rabi’ b. Sulayman al-Muradi, van hen allen, dat imam al-Shafi’i zei:

“Er is geen boek van kennis op aarde dat correcter is dan Malik’s Muwatta.”

De genoemde uitspraak in kwestie wordt regelmatig toegeschreven aan imam al-Shafi’i. Hafiz Ibn Hajar zegt dat sommigen het op die manier overleveren. (Fath al-Bari vol. 1, pag. 10) We zijn echter niet in staat geweest dit met een verifieerbare isnad te lokaliseren. Deze versie van de uitspraak die we hebben kunnen lokaliseren is van ‘Abd al-Rahman b. Mahdi. In zijn Siyar vol. 9, pag. 205, leverde hafiz Dhahabi over op het gezag van Bundar dat Ibn Mahdi zei:

“Wij kennen geen boek in de islam, na Allah’s Boek, dat authentieker is dan Malik’s Muwatta.”

Er wordt ook een soortgelijke uitspraak overgeleverd van imam al-Shafi’i:

“Er is geen boek, na Allah’s Boek, dat profijtvoller is dan het boek van Malik b. Anas.”

Dit wordt overgeleverd door Asbahani in Hilyah vol. 9, pag. 70, en Ibn ‘Abd al-Barr in Tamhid vol. 1, pag. 77, via Yahya b. ‘Uthman b. Salih < Harun b. Sa’id < imam al-Shafi’i. Met betrekking tot Yahya b. ‘Uthman b. Salih, leverde hafiz Mizzi over dat hij dingen overleverde die niet gevonden worden bij andere autoriteiten. (Tahdhib al-Kamal vol. 31, pag. 462) Hafiz Dhahabi zei: “lahu ma yunkaru.” (Kashif vol. 2, pag. 371) (M.a.w. dit betekent dat hij zaken overlevert die zwak zijn; dit is een niveau van jarh: kritiek op de overleveraar)

Bovendien behoren Yunus b. ‘Abd al-‘Ala en Rabi’ b. Sulayman al-Muradi tot de meest gevorderde studenten van imam al-Shafi’i, in het bijzonder Rabi’ aangezien hij de belangrijkste overleveraar is van de boeken van imam al-Shafi’i’s. De manier waarop zij de woorden van imam al-Shafi’i overleverden is betrouwbaar.

Imams Dhahabi en Nawawi wijzen er beiden op dat imam Shafi’i dit zei voor de samenstelling van Sahih al-Bukhari en Sahih Muslim.

Waarom volgde imam al-Shafi’i niet gewoon imam Malik? Het antwoord is simpel: mujtahids volgen geen andere mujtahids.

En Allah weet het het beste.

Shafiifiqh.com Fatwa Dept.

Vertaald en geredigeerd door Harun

In de huidige eeuw zijn er diverse werken voor en tegen de viering van de geboorte van de Profeet (sall’Allahu ‘alayhi wa sallam) verschenen. In het kort: degenen die tegen deze viering zijn, zijn ofwel volgelingen van een van de vier de scholen [mutamadhhibin] of mensen die deze scholen niet volgen (o.a. sommigen van de hedendaagse Salafiyyah). Het primaire standpunt van beide partijen is dat de viering een handeling is die zowel de Profeet (s.a.w.s.) als zijn metgezellen niet verrichtten. Als antwoord op deze bewering hebben diverse geleerden replieken geschreven. Sommigen weidden onafhankelijke geschriften aan het onderwerp, terwijl anderen het bespraken in grotere werken.

Een andere benadering is vereist om deze beide partijen te antwoorden. De werken van de geleerden uit het verleden volstaan als een antwoord op degenen die de madhahib niet volgen. Samengevat, hun argumenten kunnen als volgt worden weergegeven:

1. Het niet verrichten door de Profeet (sall’Allahu ‘alayhi wa sallam) duidt niet op ontoelaatbaarheid [at-tark la yaqtadi at-tahrim]. De hadith van Khalid ibn Walid (die mutaffaqun ‘aleyhi is d.w.z. Bukhari en Muslim zijn het erover eens dat deze authentiek is) die een hagedis at nadat de Profeet (sall’Allahu ‘alayhi wa sallam) zich daarvan onthield, dient als een overvloedig bewijs om dit punt vast te stellen.

2. Niet alle innovatie / vernieuwing (bid’ah) is noodzakelijk misleiding. Dientengevolge deelden geleerden vernieuwing in tweeën op: goed en slecht. Uitblinkende geleerden uit het verleden die expliciet aan de opsplitsing van vernieuwing vasthielden waren talrijk, waaronder: al-imam Muhammad ibn Idris ash-Shafi’i, al-imam al-Bayhaqi, al-imam an-Nawawi, Ibn Hajar al-’Asqalani, Ibn Hajar al-Haytami en imam al-Suyuti.

3. Binnen de sunnah bestaan er bepaalde overleveringen die de indruk opwekken dat de Profeet (sall’Allahu ‘alayhi wa sallam) daadwerkelijk zijn eigen verjaardag vierde. Imam Muslim levert over dat de Profeet (sall’Allahu ‘alayhi wa sallam) werd gevraagd over het vasten op maandag, waarop hij antwoordde: “Dat is de dag waarop ik werd geboren.”

4. Andere overleveringen suggereren dat de metgezellen zich verheugden en poëzie zongen betreffende de geboorte van de Profeet (sall’Allahu ‘alayhi wa sallam). De oom van de Profeet, ‘Abbas ibn ‘Abd il-Muttalib, schreef poëzie die de geboorte van de Profeet (sall’Allahu ‘alayhi wa sallam) herdacht en hij verzocht daarna om toestemming om dit reciteren. De Profeet stond het niet alleen toe, maar bad voor zijn oom door Allah te vragen zijn mond te beschermen. Daarna reciteerde ‘Abbas (radiya’Allahu ‘anhu) wat mogelijk de eerste mawlid ooit was: “En wanneer jij werd geboren (O Profeet) scheen de aarde helder en de horizon straalde licht.”

5. Juridische analogie. De grootste aanhanger van dit punt is de grote geleerde en hafizh Ibn Hajar al-‘Asqalani. Hij merkte op dat toen de Boodschapper (sall’Allahu ‘alayhi wa sallam) in Medina arriveerde, hij de joden aantrof die vastten op de 10^e van Muharram en informeerde waarom zij vastten. Zij antwoordden dat het de dag was waarop Allah Musa (a.s.) redde en de Farao verdronk; en derhalve, vastten zij als uiting van dank en dankbaarheid aan Allah. De Profeet (sall’Allahu ‘alayhi wa sallam) zei toen: “Ik heb meer recht op Musa dan jullie” en hij vastte eveneens terwijl hij zijn metgezellen instrueerde ook te vasten. Ibn Hajar redeneert dat in deze overlevering correct bewijs gevonden kan worden om te vieren en dankbaarheid te betuigen voor een gunst die Allah op een bepaalde dag heeft verleend.

Nu, als antwoord aan de volgelingen van de madhahib, is de centrale beschouwing wat een bepaalde madhhab heeft te zeggen over het onderwerp (d.w.z. de toelaatbaarheid van mawlid). Dit is vastgelegd in de fiqh van de Shaf’i school en derhalve dient er dienovereenkomstig mee omgegaan te worden. De eerste benadering van de juristen met betrekking tot iedere fiqh aangelegenheid is er een van naql. Alleen bij afwezigheid van naql gaat men over tot het onderzoek van nusus (de teksten van de Qur’an en Sunnah) of de rede. Een mening binnen onze school bestaat en maakt derhalve de noodzaak voor een onderzoek van nusus overbodig. Het openen van de deur om het standpunt van de madhhab inzake deze mas’alah te veranderen zou anderen toestaan hetzelfde te doen voor andere  masa’il. Een oppervlakkig overzicht wordt hieronder gegeven van geleerden in de Shafi’i school die van mening waren dat de mawlid aanbevolen wordt:

1. al-Imam an-Nawawi’s shaykh, hoofd van de beroemde Syrische school, Dar al-Hadith al-Ashrafiyyah, de grote Shafi’i jurist en traditionist, ‘Abd ur-Rahman ibn Isma’il, ook wel bekend als Abu Shamah. Hij zegt in zijn Risalah:

“En tot de beste geïnnoveerde acties in deze tijden behoren die acties die ieder jaar plaatsvinden die samenvallen met de geboorte van de Profeet (sall’Allahu ‘alayhi wa sallam) zoals liefdadigheid, goede daden, persoonlijke verfraaiing, vreugde, enzovoorts, aangezien zij spreken over liefde en eerbied voor de geliefde Profeet (sall’Allahu ‘alayhi wa sallam)…”

2. De shaykh van Hafiz Ibn Hajar al-’Asqalani, Siraj ud-Din ‘Umar ibn Raslan ash-Shafi’i zei in al-Mawaz wa’l-‘Itibar, dat al-Maqrizi zei dat shaykh al-Bulqini, zijn zoons, en de rechters van de vier madhahib in zijn tijd, allemaal de mawlid van de Profeet (sall’Allahu ‘alayhi wa sallam) bijwoonden.

3. Met betrekking tot de erkende commentator van al-Imam al-Bukhari’s Sahih, Hafiz al-Dunya, ‘allamah Ibn Hajar al-’Asqalani, ter aanvulling op het bovenstaande, leverde zijn student al-imam as-Suyuti over dat hij van mening was dit indien de mawlid alleen uit goede acties bestaat, het dan als een goede innovatie wordt beschouwd.

4. Al-imam as-Suyuti schreef een volledige verhandeling over de aanbeveling van de mawlid viering.

5.  In zijn Fatawa, vermeldt al-Hafiz as-Sakhawi dat alhoewel de mawlid niet werd gedaan door onze vrome voorgangers, het nog altijd een grote deugd is.  As-Sakhawi schreef zelf ook een mawlid.

6. Al-imam al-Qastalani vraagt Allah in zijn al-Mawahib al-Laduniyyah om Zijn genade uit te storten over de mensen die de geboorte van de Profeet (sall’Allahu ‘alayhi wa sallam) vieren.

7. ‘Allamah Ibn Hajar al-Haytami, wiens meningen het standpunt vertegenwoordigen op grond waarvan fatwa wordt gegeven in de Shafi’i school, keurt de mawlid goed in zijn al-Fatawa al-Fiqhiyyah al-Kubra.

Tot aan heden heb ik geen enkele jurist van de klassieke juristen van de school gezien die deze praktijk veroordeelden. Derhalve is het officiële standpunt van de Shafi’i school dat de viering van zijn (sall’Allahu ‘alayhi wa sallam) geboortedag niet alleen toegestaan, maar aanbevolen is.

Moderne Shafi’i geleerden die deze viering eveneens hebben aanbevolen onder vele anderen zijn: de voormalige Shaykh van al-Azhar Universiteit Hasanayn Makhluf, Dr. Muhammad Sa’id Ramadan al-Buti, Egypte’s officiële mufti Dr. Ali Jumu’ah en de grote geleerde en spirituele gids, sayyidi  al-Habib ‘Umar ibn Hafiz.

In sommige delen van de moslimwereld wordt de mawlid niet specifiek beperkt tot de maand Rabi’ ul-Awwal. Dit wordt in acht genomen door de Ba’Alawi familie en tariqah. Hun mawlid, die in essentie de Profetische biografie samengesteld in poezie is, wordt op een wekelijkse basis gevierd, normaal gesproken op donderdagavond, gedurende het gehele jaar. Het hoofddoel achter het lezen is om het publiek bekend te maken met de gebeurtenissen die plaatsvonden in het leven van de Profeet (sall’Allahu ‘alayhi wa sallam), door in de harten liefde voor Allah’s grootste geliefde  (al-Habib al-’Azam) in te prenten, Muhammad ibn ‘Abdillah (sall’Allahu ‘alayhi wa sallam).

Het doel van deze paper is niet om de meningen te veranderen van degenen die tegen de mawlid zijn, maar eerder om een omgeving van tolerantie te scheppen waar individuen, zowel voor als tegen, de standpunten van elkaar kunnen waarderen. Het feit dat imam ash-Shafi’i van mening verschilde met zijn leraar, imam Malik, betekende niet dat hij, ash-Shafi’i, vijandig ten op zichte van hem werd. Laat een mas’alah mukhtalaf fihi niet de oorzaak zijn voor het betrokken raken in bepaalde activiteiten – zoals slecht spreken, roddelen en dergelijken – deze zijn haram op grond van consensus.

Ml. Abdurragmaan Khan

10th Jumada’l-Akhir 1432

Vertaald en bewerkt door Harun

As-salamu ‘alaykum geachte ‘ulama. Wat zeggen de Shafi’i ‘ulama over de viering van de geboorte van de Profeet (a.s.w.s.)? Is het toegestaan of niet? Sommige mensen zegen dat het een (slechte) bid’ah is. Alle citaten inzake aqwāl van de ‘ulama zijn welkom. Dank jullie.

Antwoord:

Wa ‘alaykum salam wa rahmatuLlahi wa barakatuHu,

Abu Shamah al-Maqdisi schreef een verhandeling die specifiek over bid’ah (vernieuwing/innovatie) ging met de titel al-Baith fi al-Bida wa al-Hawadith. Daarin, op pp. 29-31, besprak hij de mawlid als een goede vernieuwing [bid’ah hasanah].

Ibn Qasim citeerde in zijn super-commentaar op Ibn Hajar’s Tuhfat al-Muhtaj enkele relevante details met betrekking tot de viering van mawlid, zie vol. 7, pg. 424-25. Zijn bron is hoofdzakelijk imam as-Suyuti’s Fatawa. In zijn overwegingen citeerde Ibn Qasim Hafiz Ibn Hajar al-‘Asqalani en zijn mening over mawlid vieringen. Ibn Hajar zei dat de basis van mawlid een vernieuwing is [bid’ah] omdat dit niet werd gedaan door de vroege generaties. Daarnaast zei hij dat mawlid kan bestaan uit goede eigenschappen in overeenstemming met de  shari’ah, of omgekeerd, slechte. Daarna zei hij dat indien een mawlid bijeenkomst bestaat uit goede eigenschappen, het dan een goede vernieuwing is [bid’ah hasanah]; en indien niet, dan is het dit niet. Ibn Hajar al-Haytami benaderde de zaak vanuit een vergelijkbaar perspectief in zijn al-Fatawa al-Hadithiyyah, pag. 109.

Het oordeel over een mawlid bijeenkomst hangt af van de eigenschappen en structuur daarvan. Indien deze alleen maar goed zijn en overeenkomt met de dictaten van de shari’ah, dan zou het een goede vernieuwing [bid’ah hasanah] zijn; echter, indien daarin afkeurenswaardige of verboden eigenschappen aanwezig zijn, zou deze dienovereenkomstig niet langer iets goeds zijn.

Het is belangrijk voor ons om degenen te leren respecteren die instemmen met mawlid bijeenkomsten en degenen die dat niet doen. Sterke academische argumenten kunnen naar voren worden gebracht die beide zijden ondersteunen. De geleerden aan beide zijden zijn oprecht en streven er allen naar Allah tevreden te stellen. Het wetenschappelijke onderzoek en de academische bijdragen voortgebracht door degenen die mawlid niet steunen en eveneens degenen die dat wel doen, worden zeer gewaardeerd en verdienen ons respect: aangezien er waarde en voordeel zit in bijdragen aan islamitische kennis.

En Allah weet het het beste.

Shafiifiqh.com Fatwa Dept.

Vertaald en bewerkt door Harun

Er zijn 5 niveaus van de rang van mujtahid overeenkomstig de Shafi’i madhhab:

1 – Mujtahid mutlaq (absolute mujtahid), d.w.z. imam al-Shafi’i, imam Malik, imam Abu Hanifah en imam Ahmad ibn Hanbal rahimahumullahu ta’ala.

2 – Mujtahid muntasib (een daarbij aangesloten jurist), e.g. Ibn Khuzaimah, Ibn Mundhir, Muhammad Ibn Jarir en Muhammad ibn Nasr, (Tabaqat al-Shafi’iyyah al-Kubra).

3 – Mujtahid al-madhhab, e.g. al-Buwaiti, al-Rabi’, al-Anmati, al-Istikhri , Ibn Abi Hurairah, en al-Sairafi.

4 – Mujtahid al-fatwa wa al-tarjih, e.g. al-Mawardi, Abu Tayyib, al-Tabari, Imam al-Haramayn, Abu Ishaq al-Shirazi, al-Ruyani, al-Rafi’i en an-Nawawi.

5 – Al-Hafiz li l-madhhab en de mufti.

Imam al-Nawawi zei in al-Majmu’: “Indien degene die oordelen uitvaardigt in de Shafi’i madhhab de intentie heeft om de voorkeur (aan iets) te geven, zal het niet toegestaan voor hem zijn om zich slechts te baseren op een of twee boeken van de voor(af)gaande geleerden of zelfs slechts enkele boeken van de latere geleerden vanwege de excessieve verschillen in hun besluitvorming en voorkeuren. Het is de verantwoordelijkheid van deze mufti om de madhhab van imam al-Shafi’i radiyallahu ‘anhu uit te dragen. Hij kan niet de overtuiging hebben dat wat vermeld wordt in de genoemde boeken de mening is van imam al-Shafi’i of de mening die hij zelf prefereert vanwege de verschillende meningen, en dit fenomeen is niet vreemd voor degenen die zelfs een beetje bekendheid met de madhhab hebben. Er zijn gevallen waarin tien auteurs positief een oordeel velden over bepaalde zaken, maar dat vreemd is met betrekking tot de geprefereerde mening van de madhhab en dat ingaat tegen de meerderheid. Soms gaan ze zelfs in tegen de duidelijke teksten van de imam. Je zult enkele voorbeelden hiervan in dit commentaar zien, indien Allah  Ta’ala dat wenst. Ik hoop dat indien dit boek af is, het in staat zal zijn te voorzien (en volstaan) in geen behoefte aan andere boeken en de definitieve madhhab van imam al-Shafi’i, insha Allah  ta’ala, zal vormen.” (al-Majmu’ Sharh al-Muhadhdhab, 1:47)

Imam al-Kurdi zei: “Indien de shaykhayn (al-Nawawi en al-Rafi’i) geen voorkeur (aan)geven (aan iets), dan als een mufti tot ahl al-tarjih behoort, kan hij een oordeel uitvaardigen gebaseerd op een mening waar de imams van zijn madhhab zich op hebben gebaseerd. Het zou voor hem niet toegestaan zijn om een oordeel uit te vaardigen dat als zwak wordt beschouwd volgens de imams van zijn maddhab, zelfs als dit een geprefereerde mening is volgens hem. Dit komt door het feit dat hij alleen gevraagd wordt naar de geprefereerde mening overeenkomstig de madhhab, niet volgens hemzelf, tenzij hij de zwakte van de meningen opmerkt. Het is toegestaan te handelen naar de zwakke mening wanneer hij deze heeft verklaard als een zwakke mening. Indien hij niet behoort tot de mensen van tarjih, en dit zijn de in onze tijd aanwezige geleerden, dan zijn er verschillende meningen.”

Tot de belangrijke figuren na de shaykhayn behoren: Ibn al-Rif’ah, al-Subki en de ’alam al-khamsah: (1) Shaykh al-Islam Zakariyya al-Ansari, (2) al-Shihab al-Ramli, (3) al-Khatib al-Shirbini, (4) Ibn Hajar, (5) al-Shams al-Ramli.

Het is alombekend onder de latere Shafi’i ‘ulama dat zij zich baseerden op de twee belangrijke commentaren van al-Minhaj:

- Tuhfat al-Muhtaj bi sharh al-Minhaj van Imam Ibn Hajar al-Haytami (974 H)

- Nihayat al-Muhtaj ila sharh al-Minhaj van Imam Shams al-din al-Ramli (1004 H)

Aan deze twee commentaren wordt de voorkeur gegeven omdat zij gepresenteerd werden aan honderden ‘ulama die ze nauwkeurig onderzocht en geauthentificeerd hebben.

Alle ‘ulama van Egypt, of op zijn minst de meesten van hen, hebben zich gebaseerd op de oordelen van imam al-Ramli die hij in zijn boeken citeerde, in het bijzonder in al-Nihayah. Dit vanwege het feit dat al-Nihayah door 400 ‘ulama aan de imam was (voor)gelezen en zij dit boek hadden bekritiseerd, nauwkeurig onderzocht en geauthenticificeerd. Derhalve had de authentificatie ervan het niveau van tawatur bereikt.

De ‘ulama van Hadramawt, Sham, Akrad, Daghestan, Jemen en de Hijaz gaven de voorkeur aan de mening van imam Ibn Hajar al-Haytami in zijn boeken als de mu’tamad (betrouwbare positie), in het bijzonder al-Tuhfah.

Van de boeken van al-Imām Ibn Ḥajar, is de orde van verdienste al-Tuḥfah, Fatḥ al-Jawād, al-Imdād, de fatāwā (juridische meningen/adviezen) en Sharh al-ʿUbāb hebben dezelfde verdienste, echter de voorkeur geven aan het commentaar is beter.

Derhalve, de mu’tamad is de mening van imam Ibn Hajar en imam Shams al-Din al-Ramli rahimahumallah ta’ala.

Imam ‘Umar al-Basri, één van de toonaangevende studenten van imam Ibn Hajar, werd gevraagd waar de voorkeur aan gegeven diende te worden wanneer er verschillen van mening zijn tussen Ibn Hajar en al-Ramli. De conclusie van zijn antwoord luidde: “Indien een geleerde een mogelijkheid (evt. bekwaamheid) had om te kijken naar de bron van het oordeel en de bewijzen daarvoor, dan diende hij dit te doen en te verwijzen naar de bewijzen vermeld door de shaykhayn of andere geleerden. Indien hij daartoe niet de mogelijkheid heeft, dan diende hij enige van de meningen van Ibn Hajar of al-Ramli te kiezen.

Indien imams Ibn Hajar en al-Ramli rahimahumallah ta’ala geen oordeel gaven over een masalah, dan zal de fatwa gegeven worden overeenkomstig de mening van Shaykh al-Islam Zakariyya al-Ansari in Sharh al-Saghīr ʿalā al-Bahjah en daarna, Fath al-Wahhāb bi sharh Manhaj al-Tullāb. Tot slot wordt de voorkeur gegeven aan Sharh al-Imām al-Khāṭib al-Shirbīnī.

De orde van verdienste onder de hawāshī (marginale kanttekeningen) is als volgt: (zie al-Fawaid en al-I’ānah):

- Imām ‘Alī ibn Yahya al-Ziyādī (1024 H), hāshiyah bij Fath al-Wahhab, het commentaar op al-Manhaj;

- Imām Ahmad ibn Qasim al-ʿAbbādī (994 H), bij Fath al-Wahhab;

- Shihab al-Din Ahmad al-Burullusi bekend als ʿAmirah (957 H), marginale kanttekeningen bij al-Maḥallī;

- Shaykh ʿAlī ibn ‘Alī al-Shabramillisī (1087 H), marginale kanttekeningen bij al-Nihāyah;

- Shaykh Abu al-Hasan ‘Alī ibn Ibrāhīm ibn Ahmad al-Halabī (1044 H), de auteur van al-Sīrah al-Halabiyyah;

- Shaykh Muhammad ibn Ahmad al-Shawbarī (1069 H), hij heeft een hashiyah bij al-Mawahib al-Ladunniyyah en een hashiyah bij Tahrīr al-Lubāb.

- Shaykh Muhammad ibn Dawud al-ʿAnānī (1098 H), hij heeft een hashiyah bij al-Tahrīr en al-Manhaj.

Hun meningen worden genomen indien zij niet verschillen met “al-Tuhfah en al-Nihayah” en de beginselen van de madhhab.

Vertaald en bewerkt door: Harun ar-Rashid

As salamu ‘alaykum. Geacht Shafiifiqh team. Ik heb een vraag betreffende de muhaddithun (hadith-geleerden) in de Shafi’i madhhab. Ik lees de volgende hadith in (Kitab) al-Umm: مَنْ لَمْ يُطَهِّرْهُ الْبَحْرُ فَلَا طَهَّرَهُ اللهُ Ik controleerde diverse takhrij van de hadith en stelde vast dat Daraqutni zei dat de isnad van de hadith hasan is terwijl Bayhaqi ten aanzien van een andere hadith zei over de rawi dat deze لَيْسَ بِالْقَوِيّ is. In dit geval (vraag ik me af) welke mening correct is aangezien beide imams Shafi’i – geleerden zijn (Daraqutni and Bayhaqi)? Jazakumullahu khayran kathira.

Land: Indonesië

Antwoord:

Wa ‘alaykum salam wa rahmatullahi wa barakatuhu.

De hadith wordt overgeleverd:

In Kitab al-Umm v. 2, p. 6, leverde imam Shafi’i deze over via Mohammad b. Ibrahim < ‘Abd al-‘Aziz b. ‘Umar < Sa’id b. Thawban < Abu Hind al-Firasi < Abu Hurayrah < marfu’.

In al-Sunan al-Kubra v. 1, p. 4, leverde hafiz Bayhaqi deze over via …Mohammad b. Humayd < Ibrahim b. Mukhtar < ‘Abd al-‘Aziz b. ‘Umar < Abu Hind al-Firasi < Abu Hurayrah < marfu’.

In Ma’rifat al-Sunan wa al-Athar v. 1, p. 139, leverde hafiz Bayhaqi deze over via …Ibrahim b. Mustamir < Abu Himam al-Khariki < ‘Umar b. Harun < ‘Abd al-‘Aziz b. ‘Umar < Sa’id b. Thawban < Abu Hind al-Firasi < Abu Hurayrah < marfu’. En hij verwijst naar beide asanid die hij overleverde al-Sunan al-Kubra.

In zijn Sunan v. 1, p. 46, leverde Imam Daraqutni deze over via de genoemde isnad…Mohammad b. Humayd < Ibrahim b. Mukhtar < ‘Abd al-‘Aziz b. ‘Umar < Sa’id b. Thawban < Abu Hind < Abu Hurayrah < marfu’. Hafiz Daraqutni zei dat de isnad hasan is. In de voetnoot, wordt vermeld dat zowel Mohammad b. Humayd en Ibrahim b. Mukhtar overleveraars waarover van mening verschild wordt, en imam Daraqutni was waarschijnlijk een van degenen die hen als aanvaardbaar beschouwde; derhalve, een oordeel van hasan.

Betreffende Mohammad b. Humayd, zei hafiz Bayhaqi: “laysa bi al-qawi.” (al-Badr al-Munir v. 1, p. 374. Ibn al-Mulaqqin citeert hem uit al-Sunan al-Kubra.) Volgens hafiz Sakhawi’s vermelding van de niveaus van[al-jarh wa al-ta’dil, is het oordeel “laysa bi al-qawi” het zesde niveau hiervan (jarh) welke het minst ernstige is. (al-Raf’ wa al-Takmil p. 179) Volgens hafiz Dhahabi, is het het vijfde niveau -van jarh- (het minst ernstige volgens hem), en hij zegt dat het oordeel op dit niveau ofwel duidt op de zwakte van de overleveraar  [da’f], het weerhouden van het geven van een oordeel [tawaqquf], of dat het niet toegestaan is ihtijaj met hem  te verrichten. (Ibid, p. 146) Volgens Ibn Abi Hatim en Ibn al-Salah bevindt “laysa bi al-qawi” zich op he tweede niveau van jarh, iets gebrekkiger dan het eerste (het eerste van de minst ernstige volgens hen). Op het niveau van het eerste, zeggen zij: “zijn hadith worden geschreven en in beschouwing genomen [yuktabu hadithuhu wa yanzuru fihi i’tibaran].” Het tweede oordeelsniveau is: “…op het niveau van het eerste in het schrijven van zijn hadith; behalve dat het zich onder het eerste bevindt […bi manzilat al-awwal fi katb hadithihi illa annahu dunahu].” (Muqaddimat Ibn al-Salah v. 2, p. 28)

Hafiz Dhahabi zei dat een groep autoriteiten tawthiq [vindicatie] verrichtte ten aanzien van Mohammad b. Humayd, terwijl hem achterwege laten het beste is. (Kashif v. 2, p. 166) In Kitab al-Majruhin v. 2, p. 303, leverde Ibn Hibban over dat Mohammad b. Humayd bekend staat vanwege het overleveren van problematische en door elkaar gehaalde overleveringen van betrouwbare autoriteiten, in het bijzonder (van) zijn landgenoten. En Ibrahim b. Mukhtar wordt uitdrukkelijk als een voorbeeld genoemd.  En van anderen, zoals Abu Zur’ah, wordt overgeleverd dat zij Mohammad als een leugenaar aangemerkt hebben. (Ibid) Indien men hem ziet in het licht van de tawthiq die ten aanzien van hem verricht is, levert hij nog steeds over via Ibrahim b. Mukhtar, hetgeen problematisch is.

Hafiz Bayhaqi leverde dit over in Ma’rifat al-Sunan en die isnad gaat niet via Mohammad. Ibrahim b. Mustamir is één van zowel Ibn Khuzaymah’s als Bazzar’s shaykhs. Hafiz Dhahabi verklaarde hem “saduq.” (Kashif v. 1, p. 225) Khariki is Salt b. Mohammad, wie een van imam Bukhari’s overleveraars is. Abu Hatim zei: “salih al-hadith.” (Tahdhib al-Kamal v. 13, p. 228) Betreffende ‘Umar b. Harun, zei hafiz Dhahabi: “Er is geen twijfel over zijn zwakte [la rayba fi da’fihi].” (Tadhkirat al-Huffaz v. 1, p. 248) Hafiz Ibn Hajar merkte hem aan als “matruk.” (Taqrib al-Tahdhib p. 417)

Betreffende ‘Abd al-‘Aziz b. ‘Umar, zei Abu Hatim: “yuktabu hadithuhu” en Abu Zur’ah en Ibn Ma’in zeiden: “la ba’sa bihi.” (al-Jarh wa al-Ta’dil v. 5, p. 389)

Tussen ‘Abd al-‘Aziz en Abu Hurayrah worden twee overleveraars genoemd: namelijk, Sa’id b. Thawban en Abu Hind al-Firasi. En zowel Sa’id b. Thawban als Abu Hind al-Firasi zijn majhul verklaard. (Fayd al-Qadir v. 6, p. 292) In Ibn Abi Hatim’s al-Jarh wa al-Ta’dil v. 4, p. 9, is er een biografie voor Sa’id b. Thawban, en we hebben zijn biografie niet gelokaliseerd behalve daar. En we hebben geen biografie gelokaliseerd voor Abu Hind al-Firasi. In zoverre is niets gevonden dat het oordeel van majhul over hen beiden te niet zou doen.

En Allah  weet het het beste.

Shafiifiqh.com Fatwa Dept.

Vertaald en bewerkt door: Harun ar-Rashid ‘Abd ul-Mujib

Er zijn ongetwijfeld talrijke ahadith die het laten hangen van het kledingstuk onder de enkels ontmoedigen. Mijn vraag is wat het Shafi’i standpunt in deze is: is het haraam? Of is de hukm (het oordeel) alleen toepasselijk wanneer het uit trots gedaan wordt? Jazaakumullah. 

Antwoord:

الحمد لله رب العالمين ، وصلى الله على سيدنا محمد وعلى آله وصحبه أجمعين، وبالله التوفيق

De mu’tamad (dominante/heersende en gezaghebbende) positie van de Shafi’i school is dat het haraam is om het kledingstuk beneden de enkels te laten vallen wanneer gedaan uit arrogantie, hooghartigheid of trots, maar dat het afgekeurd wordt (makruh) wanneer gedaan zonder trots. De volgende gezaghebbende citaten lichten dit oordeel nader toe.

Imam an-Nawawi (rahmatullahi ‘aleyhi) voorziet de hiernavolgende hadith in zijn Sharh (uitleg) van Sahih Muslim van het (volgende) commentaar:

“Waarlijk Rasulullah (sallallahu ‘aleyhi wa sallam) zei: ‘Allah zal niet kijken naar degene wie zijn kledingstuk uit khuyala‘ (trots, opscheppen, arrogantie) draagt.”¹

“En het is niet toegestaan [het kledingstuk en de tulband] te laten hangen onder de enkels wanneer gedaan uit arrogantie. En wanneer het wordt gedaan vanwege iets anders dan arrogantie, dan is het makruh (afgekeurd) en de letterlijke betekenissen van de overleveringen die het laten hangen van de kledingstukken onder de enkels verwijzen naar het doen uit arrogantie. En er is een nass (tekst of uitspraak; juridisch bewijs) van imam ash-Shafi’i dat luidt dat hij een onderscheid maakte tussen de twee gevallen. En er is consensus (ijma‘) van de ‘ulama dat het toegestaan is voor vrouwen hun kledingstukkken te laten hangen (isbal). En het is authentiek van de Profeet (sallallahu ‘alayhi wa sallam) overgeleverd dat hij toestemming aan de vrouwen gaf om hun kleren lag te laten hangen ter lengte van een arm. En Allah weet het het beste!”

Hij gaat door met te zeggen dat het mustahabb (aanbevolen) dat het kledingstuk ter hoogte van het scheenbeen hangt vanwege de hadith van Ibn Sa’d:

“Het kledingstuk van de mu’min bevindt zich op de hoogte van het midden van zijn scheenbeen, er treft hem geen blaam over wat zich daartussen en de enkels bevindt, maar wat zich daaronder bevindt, is in het vuur!”

De mustahabb (aanbevolen) mening is dat het zich ter hoogte van het midden van het scheenbeen dient te bevinden, en het is toegestaan, zonder dat dit afgekeurd wordt, tot op de enkels en wat beneden de twee enkels is, is (dan) verboden (mamnu’). Wanneer het gedaan wordt uit arrogantie dan is het mamnu‘ met het verbod van een haraam oordeel en als het niet gedaan wordt uit arrogantie dan is het suggestief verboden (tanzih).

Imam an-Nawawi (rahmatullahi ‘aleyhi – moge Allah  hem Genade schenken) zegt ook in ar-Rawdah at-Talibin:

“Het is harām de thawb (kledingstuk, gewaad, jurk of kleed) te verlengen onder de enkels wanneer gedaan uit khuyalā’ (arrogantie, trots, hooghartigheid). Het is makrūh (afgekeurd) wanneer gedaan wegens andere redenen dan khuyalā’. Er is geen verschil betreffende dit (d.w.z. isbāl en het oordeel daarover) in het geval van salāh of enige andere situatie. De sirāwīl en de izār (middel kledingstuk) vallen onder de hukm (oordeel) over de thawb.”

De Imām van de Sunnah, de autoriteit van de Shāfi’īyyah, al-Khatīb ash-Shirbīnī (rahimahullāh) zegt in zijn al-Mughnī al-Muhtāj ilā Ma’rifat Mā’ānī Alfāth Minhāj:

“Het is harām om de kwastjes naar beneden laten vallen aangezien dit fāhish (een kwaad) is en het laten hangen van de thawb (kledingstuk) eveneens beneden de ka’bayn (enkels) vanwege khuyalā’ [is harām]. En dat het makrūh (afgekeurd) is vanwege andere redenen dan deze (d.w.z. wanneer niet gedaan uit khuyālā’).”

In de middeleeuwen droegen de edelen en rijken hun kleding onder hun enkels uit hooghartigheid en trots. Vanwege deze reden verbiedt de islam zo’n daad. Want niemand is beter dan een ander behalve door taqwa (vroomheid) en niemand weet daadwerkelijk wie rechtvaardiger is dan een ander, behalve de controleerder van de harten, de schepper van allen, Allah (de Verhevene). Voorwaar, de islam verbiedt arrogantie en alles wat daarmee samenhangt volledig.

Het verbod op het laag laten hangen van iemands kledingstuk onder de enkels, het over de aarde slepende, komt voort uit een Koranvers dat luidt:

“En loop niet op de aarde met verwaandheid en arrogantie!” [17:37]

En  ook:

“En draai je gezicht niet weg van de mensen loop niet trots op de aarde. Waarlijk, Allah houdt van geen enkele arrogante opschepper.” (31:18)

De Geliefde Profeet Mohammed  (sall’Allāhu ‘aleyhi wa sallam) zei:

“Iemand die een atoom aan gewicht in kibr (arrogantie) in zijn hart heeft zal het Paradijs niet binnengaan.” [Sahih Muslim]

Hij definieerde kibr (arrogantie) als:

“Het verwerpen van de waarheid en het neerkijken op de mensen.” [Overgeleverd door Bukhari en Muslim]

Hij (sall’Allāhu ‘aleyhi wa sallam) waarschuwde ook:

“Zal ik jullie informeren over (de  eigenschappen) van de mensen van de Hel? Het is de gewelddadige, onbeschaamde en trotse persoon.” [Overgeleverd door Bukhari en Muslim van Harithah ibn Wahb]

In Sahih Al-Bukhari heeft de imam een hoofdstuk met de titel: باب من جر إزاره من غير خيلاء  Het hoofdstuk over wie zijn kledingstuk beneden zijn enkels laat hangen zonder trots.

In dit hoofdstuk neemt imam al-Bukhari de volgende overlevering van de Profeet Mohammed (sall’Allahu ‘aleyhi wa sallam) op:

De Nabi (sall’Allahu ‘aleyhi wa sallam) zei:

“Allah zal op de Dag des Oordeels niet kijken naar de persoon die zijn kledingstuk (achter zich) draagt uit verwaandheid!” Daarop zei Abu Bakr (radiya Allahu ‘anhu): ‘Oh Rasulullah! Een kant van mijn izar hangt laag als ik er geen zorg aan schenk.” De Profeet zei tegen hem: “Jij behoort niet tot degenen die dat doen uit verwaandheid!”

Er is nog een andere overlevering van Abu Bakra in Sahih Al-Bukhari, in hetzelfde hoofdstuk zoals hierboven genoemd, waar de Nabi (sallallahu ‘aleyhi wa sallam) zei:

‘…stond haastig op, zijn kledingstuk (over de grond) dragende, totdat hij de masjid bereikte. [Het het was het zonsverduisteringsgebed.]

Toch zijn er ook authentieke overleveringen zoals in de Musannaf van Ibn Abi Shaybah waar de Nabi (sallallahu ‘alayhi wa sallam) Ibn ‘Umar opdroeg zijn kledingstuk boven zijn enkels op te tillen tot op zijn scheenbeen, terwijl we zeker weten dat hij dit niet uit arrogantie deed. Het Shafi’i standpunt verzoent deze overleveringen met elkaar en acht het afgekeurd om het kledingstuk beneden de enkels te laten hagen zonder arrogantie en absoluut verboden wanneer gedaan uit trots.

والله  أعلموالله  أعلم

En Allah weet het het beste.

Shafiifiqh.com Fatwa Afdeling

Vertaald en bewerkt door Harun ar-Rashid

1. Sahih Muslim hadith electronisch nummer 3887, Imam an-Nawawi legt de woorden ‘zal niet kijken naar wie’ d.w.z. ‘zal niet naar hem kijken met Allah’s Genade – Rahmah. [↩]

Vertaald door: Harun ar-Rashid

Hoe het begrafenisgebed te verrichten (salāt al-janāzah)

1. De intentie (niyyah) vormen om het gebed te verrichten als een gemeenschappelijke verplichting (farḍ al-kifāyah) en daarna Allahu akbar [1] zeggen.

2. Surat al-Fātiḥah reciteren en opnieuw Allahu akbar [2] zeggen.

3. Zegeningen over de Profeet (r) en zijn familie uitspreken. De beste vorm van zegening over de Profeet is het “Ibrahimiyyah” – (smeek)gebed. Hierna Allahu akbar [3] zeggen.

4. Bidden voor de overledene, het minimum dat gezegd moet worden is:

اللّهُمَّ ٱغفرلَهُ وَ ارحَمهُ

“O Allah, vergeef hem en heb genade met hem”

5. Het is sunnah om de volgende verzen te reciteren:

رَبَّنَا آتِنَا فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ

“Onze Heer, geef ons in de wereld het goede en in het Hiernamaals het goede en bescherm ons tegen de bestraffing van de Hel.” (Qur’an 2:201)

“Onze Heer, laat onze harten niet afwijken nadat I ons geleid heeft en schenk ons van Uw kant barmhartigheid. Voorwaar, U bent de Schenker.” (Qur’an 3:8)

“Degenen die de Troon dragen (de Engelen) en wie zich er omheen bevinden, prijzen de Glorie van hun Heer met Zijn lofprijzing en geloven in Hem en vragen om vergeving voor degenen die geloven.” (Qur’an 40:7)

“Onze Heer, doe hen de Tuinen van ‘Adn (het Paradijs) die U Hen beloofde binnentreden en wie rechtschapen waren van hun vaderen en hun echtgenotes en hun nakomelingen: voorwaar, U bent de Almachtige, de Alwijze.” (Qur’an 40:8)

“En bescherm hen tegen (de bestraffing van) de slechte daden. En wie U op die Dag tegen de (bestraffing van) slechte daden beschermt: hem heeft U dan waarlijk begenadigd. En dat is de geweldige overwinning.” (Qur’an 40:9)

6. Zeg daarna [de taslīm]:

السَلاَمُ عليكُم وَ رحمَة الله وَ بَرَكَاتُهُ

Vrede zij met jullie en de genade en zegeningen van Allah.

Na de derde takbīr [Allahu akbar] -en dus voor de taslīm- kunnen er nog diverse du’ās [smeekgebeden] gelezen worden.

Opmerking van de vertaler: Het begrafenisgebed kent 4 takbīr’s volgens de Shafi’i madhhab[1] en de tekst lijkt te suggereren dat er maar 3 takbīr’s zijn. Na het bidden voor de overledene dient voor de vierde maal Allahu akbar gezegd te worden.

Vraag:

Asalamo alaikum

Kunt u verduidelijken of alcohol in medicijnen toegestaan is in onze madhhab en wat hiervoor de bewijzen zijn en de voorwaarden?

Antwoord:

Wa alaykum salam wa rahmatullahi wa barakatuhu,

Alle lof behoort aan Allah , Heer der Werelden. En gebeden en begroetingen komen toe aan de Profeet Muhammad .

De Sultan van de geleerden, al-‘Izz b. ‘Abd al-Salām, merkte op betreffende het gebruiken van onreinheden voor medicinale doeleinden dat het toegestaan is wanneer geen andere zuivere substantie de plaats daarvan kan innemen. Dit is omdat het voordeel van herstel en gezondheid groter is dan het vermijden van onreinheden. Daarna zei hij dat de officiële positie (mu’tamad) is dat het medicinale gebruik van vloeibare verdovende middelen [khamr] niet toegestaan is. (Qawā’id al-Aḥkam fi Islāḥ al-Anām 1/132)

In zijn Fatāwa, maakte Ibn Hajar een onderscheid tussen het medicinale gebruik van zuivere [bi sirfiha] vloeibare verdovende middelen en dat wat gemengd is met andere ingrediënten  [bi makhlutiha]. Hij merkte op dat de tweede soort toegestaan is, terwijl de eerste dit niet is (al-Fatāwa al-Kubra al-Fiqhiyyah 1/28).

Wellicht betreft de khilāf in de school het gebruik(en) van vloeibare verdovende middelen als medicijn(en); maar niet noodzakelijk het gebruiken van medicijnen die vloeibare verdovende middelen bevatten. (Mughni al-Muḥtāj 5/518; Tuḥfat al-Muḥtāj 9/170)

Khatib merkt op dat anti-giffen die daaruit samengesteld zijn[tiryaq ma’jun] toegestaan zijn wanneer er geen vervangend middel is. Ook dient er verwacht te worden dat het medicijn iemands herstel zal bespoedigen, hetzij door aanbeveling van een dokter of door iemands eigen kennis. (Ibid)

Concluderend kan gezegd worden dat het verboden is vloeibare verdovende middelen te consumeren, zelfs onder het voorwendsel van een medische reden of nut voor de gezondheid. Tegenwoordig bevatten sommige voorgeschreven medicijnen, of (medicijnen) die over de toonbank (d.w.z. bijv. in de supermarkt) verkocht worden alcohol en eveneens andere onreinheden. Het is toegestaan voor een ziek persoon deze medicijnen te gebruiken wanneer er geen rein / zuiver vervangend middel beschikbaar is en er moet verwacht worden dat het medicijn in feite herstel zal bespoedigen.

En Allah  weet het het beste.

Beantwoord door: Ml. Yaqub Abdurrahman en nagekeken door: Ml. Abdurrahman Khan

Dar al-‘Ulum al-‘Arabiyyah al-Islamiyyah (Zuid-Afrika)

Vertaald en geredigeerd door: Harun ar-Rashid ‘Abd ul-Mujib

Vraag

Assalamu ‘alaykum

Wat is het oordeel over het hebben van een ‘afscheiding’, zoals een gordijn of iets dergelijks, tussen mannen en vrouwen in de moskee?

Antwoord:

Wa alaykum salam wa rahmatullahi wa barakatuhu,

In de Naam van Allah , de Meest Barmhartige, de Meest Genadevolle

Alle lof behoort aan Allah , Heer der Werelden. En gebeden en begroetingen komen toe aan de Sayyid der Boodschappers, zijn mensen en al zijn metgezellen.

Wij hebben een mening gevonden volgens welke Imam al-Ghazali zegt (letterlijk geciteerd):

“Het is verplicht (wājib) dat er een afscheiding/scheiding (hā‘il) wordt geplaatst tussen de mannen en vrouwen die gluren voorkomt; want waarlijk, dat is eveneens een plaats waar corruptie kan worden verwacht.” (Iḥyā ‘Ulûm al-Dīn, vol. 1, pag. 793; uit Dar al-Salam’s tweede uitgave, 1425/2005)

En Ibn Hajar al-Haytami leverde Imam al-Ghazali’s uitspraak over in zijn Fatāwa, vol. 1, pag. 201.

En Allah  weet het het beste.

Beantwoord door: Ml. Yaqub Abd al-Rahman

Nagekeken door: Ml. Yaqub b. Yusuf

Vertaald en geredigeerd door: Harun ar-Rashid ‘Abd ul-Mujib